«Τι είναι πιο απροσμέτρητο: ο ωκεανός ή η καρδιά του ανθρώπου;»

Ζούμε και ξαναζούμε σ’ αυτό τον κόσμο. Άνθρωποι και μυρμήγκια, πάλι και πάλι, αλλάζουν μορφή.

Αν η ζωή είναι τόσο μάταιη, εγώ γιατί επιμένω ακόμα;

…Είν’ η καρδιά μου σιδερένιο νησί…

Όνειρο, δίδαξέ με έναν τρόπο να βαδίσω στη γη.

Όταν η ψυχή γεράσει, μπορεί ο άνθρωπος να ξαναγεννηθεί;

«Σήμερα, που τα χρόνια βαραίνουν το κορμί μου, το λέω με ειλικρίνεια, σαν μια ύστατη και πανηγυρική αλήθεια: δεν ήμουν και τόσο σκληρός, όσο είπανε κατόπιν μεταξύ τους οι ανθρώποι. Τις φορές όμως που η κακία τους σκόρπιζε τον όλεθρο με πείσμα επί χρόνια, τότε η δική μου οργή έβγαινε απ’ τα όριά της.»

Κείμενο: Ιζιντόρ Ντυκάς (Λωτρεαμόν) - Τα άσματα του Μαλντορόρ (Επιλογή από το έργο)
Μετάφραση: Έλλη Νεζερίτη
Θεατρική προσαρμογή, σκηνοθεσία και ερμηνεία: Λίνος Μάνεσης
Μουσική επιμέλεια: Λίνος Μάνεσης. Ακούγεται το τραγούδι των Nirvana “Do re mi”